***
***
Saya menelefon Ayah saya. Minta Ayah ambil kami hari Jumaat ini untuk pulang ke kampung (Ayah sudah pencen tahun lepas). Heh. Balik sendiri? En Suami tiada.. ada program di Ledang. Saya boleh drive? Boleh. Masalahnya si Rifaie memang tak boleh duduk dalam car seat sorang-sorang. Alang kan saya bawa dia dari nursery ke rumah pun menangis separuh jalan, apatah lagi nak bawa balik kampung. Pengsan juga dengar budak menangis jerit-jerit.. kesian pun yer. Hampir 2 minggu sekali, En Suami kerja luar. Nanti akan ada lagi. Ingatkan saya tidak mahu balik kampung, belajar-belajarlah susah sikit.. takkan kalau tiap-tiap minggu En Suami takde, asyik-asyik nak susahkan Emak dan Ayah kan? (hari tu masa En Suami ke JB, Emak dan Ayah saya datang ke rumah kami.. keh.. keh..). Tapi, memang tiba giliran balik kampung. Balik jer lah. Jawapan Ayah saya,
"Eh boleh sangat.. nanti PAGI JUMAAT Ayah sampai.."
Haaa.. pagi jumaat saya kerja lagila.. keh.. keh.. demi cucu sanggup ajer Atuknyer yer..
***

3 comments:
hahaha...bukan susahkan ayah tu lagi banun..mmg pucuk dicita ulam mendatang. sayang mak bapak pada anak, lain benar dr sayang atuk2 pada cucu2nya..
hehe..sampaikan si atuk yg gayat naik flight pun skng dah bersuara nak mai UK tgk cucu2 yg notty2 ni..sblm ni nak tggu kot2 ada kapal2 penumpang yg boleh bawak pi UK! hahaha
ye ke Far? Mesti ayah ngan mak Far rindu sangat ngan cucu-cucu. kalau boleh nak kumpul cucu-cucu dalam satu rumah tak payah duk ngan mak ayah.. keh.. keh..
tapi, rasanya ianya satu part of life.. makin tua, hati makin lembut.. masa jadi ayah dan mak tgh muda lagi..
gaknye kot...susah nak marah cucu, tapi dulu kite kena marah tak hengat..berbilai2 rotan tau
Post a Comment